E17 - N16 - E19

autoweg E17 te GENT-CENTRUM

... en de SCHELDE

gewestweg N16 te MECHELEN-NOORD

autoweg E19 te MECHELEN-NOORD

... en de DIJLE

Genesis

Als wind weer water wordt,
Verstilt de vloed tot land:

Met grond, te vondeling gelegd,
en glanzend in de avondzon
Ongerept nog, wacht hij op erkenning:

Voorzichtig schuiven mensen dichterbij,
hun voetafdruk in klei
brengt kiemen mee
en hoop op vruchten:

Volgend jaar in mei,
en later, voor altijd
metgezel en bondgenoot:

POLDER

De Stad

ANTWERPEN 

de Beukenlaan

staat vol met eiken,

de Kathedraal

wacht op een tweede toren,

sinds 1585

het Noorden heel verloren,

Calvijn laf meegevlucht

liet hier zijn wezen achter,

en ook het Scheldt

die valse zekerheid,

komt nu eens hoog

staat dan weer laag,

spoelt alles vrolijk weg

gedaan met het gezaag.

TRAM 24 (*)

Waar gaat hij heen ?

-ach, het hoeft niet meer-

of toch, een laatste keer.

Elk einde is een nieuw begin,

na Silsburg, Schoonselhof,

heeft verder rijden toch geen zin.

Ik neem hem mee:

een late gast, nog net op tijd

ontsnapt uit café Terminus;

Ik neem hem mee,

om wat hij achterliet,

want ’t Stad en ’t Leven wenken.

De straten groeien langzaam dicht,

de huizen staan te dringen,

de mensen stappen op,

ik breng ze mee naar binnen.

Het centrum is pas halfweg,

het gaat van “A” naar “Z”.

En tussen lijntjes blijven,

twee stalen groeven in de grond;

-ik zou zo graag ontsporen-

maar knarsetandend in de bochten,

gaat al mijn kracht verloren.

Of toch,

ooit eens, één keer,

naar links of rechts,

neem ik de doden mee,

en keer ook ik nooit weer.

 

* (Hommage aan de Antwerpse Tram 24 die eind 20^e eeuw, via het stadscentrum, pendelde tussen de begraafplaatsen Schoonselhof in Hoboken en Silsburg in Deurne)

Huizen I

LANDELIJK

IN HET DORP

IN HET GROEN

AAN HET WATER

Aaikoe

Aai een koe heel zacht

Poëzie uit volle melk
Bontgevlekt gebracht

Vijf lettergrepen:
Het begin van een haiku
De rest komt vanzelf

De Boom van Opa

Opa heeft een grote boom, met verre wortels diep in ’t zand en brede takken op zijn kroon.    Die is al oud en twee keer opa, Hij wuift mee met de wind Wil niet meer weg, Maar blijft daar staan: Hij treurt stil als het regent.    Als ’t koud wordt doet hij niet meer mee, Meewarig traag kijkt hij eens rond en strooit met gulle hand zijn oude bladeren op de grond.    Zakgeld voor het jonge leven, Vol voorjaarsgroen en volle maan Dat d’ oude stam zijn lentekleed en nieuwe kracht zal geven.

Buitenbeentje

Een buitendijkse boom:

vrijgevochten overloper,
oeverloper slechts in schijn
stil blijft hij staan
op uitkijk, wat zal ’t zijn?

Waar land weer water wordt

bewaakt hij de seizoenen
’t getij op tijd
komt zacht zijn voeten zoenen.

Zijn vrienden braaf beneden

netjes in de rij
ten dode opgeschreven
benijden hem hierbij.