Melopee

Onder de maan schuift de lange rivier

Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

Paul van Ostaijen

MEMENTO SCALDIS (Afscheid aan de Schelde)

Op de Scheldekaaien te Antwerpen kunnen families vanaf de oever afscheid nemen van hun dierbaren die de Schelde als laatste rustplaats kozen. Via een biologisch afbreekbare zee-urne kan de as van de overledene hier op een veilige manier toevertrouwd worden aan de rivier.

De site aan de Gerlachekaai ter hoogte van de Lakenstraat is als een veilige plek ingericht om de as van een overledene aan de stroom toe te vertrouwen. Er is voldoende horeca in de buurt voor een eventueel aansluitend afscheidsmoment.

https://www.antwerpen.be/info/5a0c4ed6ca69bca77b3307ad/afscheid-aan-de-schelde)

DE KUNST VAN HET DOODGAAN

Als het zover is – zal ik dan eindelijk

weten wat dat is, doodgaan
jezelf verlaten en weten
dat je nooit terugkeert

soms wanneer ik het koraal hoor
Nun komm’ der Heiden Heiland
doorstroomt mij een vermoeden van
onontkoombaar verlies –
maar wat geeft het

bij het zien van een uitzicht over bergen
een verte die verdwijnt in zichzelf
kan ik worden bevangen door een huiver
voor de eenzaamheid die mij wacht –
maar wat geeft het

er is wel eens zo’n avond dat over het gras
in de tuin het mooiste licht strijkt
dat er is: laat laag licht
en dat ik denk: dit was het dus
en het komt nooit meer terug –
maar wat geeft het

ik hoop dat dit het is want ik ben bang
dat het anders zal zijn.

Rutger Kopland

Anarchie

Anarchism is a political theory that is skeptical of the justification of authority and power. Anarchism is usually grounded in moral claims about the importance of individual liberty, often conceived as freedom from domination. Anarchists also offer a positive theory of human flourishing, based upon an ideal of equality, community, and non-coercive consensus building. Anarchism has inspired practical efforts at establishing utopian communities, radical and revolutionary political agendas, and various forms of direct action.

https://plato.stanford.edu/

Geen vrijheid zonder gelijkheid, geen gelijkheid zonder vrijheid

Het staat buiten kijf dat de Vlaamse hoogleraar Ludo Abicht* er goed aan heeft gedaan om zijn boek Anarchisme – Van Bakoenin tot de commons te publiceren, want we hebben te maken met een politieke – of antipolieke, zo u wilt – stroming waar enorm veel misverstanden over bestaan. Dat is in niet geringe mate te wijten aan punk- en krakersbewegingen en aan wat Abicht lifestyle-anarchisten noemt, die het anarchistische gedachtegoed vaak hebben gereduceerd tot sloganeske simplismen.

Abicht begint met uitleggen wat anarchisme historisch gezien juist inhoudt – al is dat ook niet steeds eenvoudig omdat er per definitie geen ‘anarchistisch Vaticaans’ kan bestaan – en overloopt kort de ideologische grondslagen van de beweging (zie Proudhon, Bakoenin, Kropotkin en tutti quanti) om ‘onjuiste, ideologisch vervormde opvattingen over anarchisme’ te weerleggen. Dat is geen overbodige luxe, want zo wordt tenminste al duidelijk dat het afwijzen van een centraal gezag of een autoritaire organisatie van de samenleving niet hetzelfde is als het weigeren van elke vorm van regelgeving of een pleidooi voor chaos en individualisme. Desalniettemin blijft anarchisme een containerbegrip.

(*) Ludo Abicht (1936) studeerde Klassieke Filologie, Filosofie en Duitse Literatuur. Hij behaalde zijn doctoraat met een proefschrift over de Duits-Tsjechische dichter Paul Adler. Abicht doceerde literatuur en filosofie aan de universiteiten van Antioch en Berkeley in de VS en aan de UGent en UAntwerpen.

Boelwerfkraan

 

Schepen in de mist (van de tijd)

De stroom vergeet niet

Hoe hij stromen moet

Lui en loom, rijzen en dalen

De stroom zit vol verhalen

Wat hem soms dromen doet

Van wat hij als getuige zag

Het leven langs zijn oevers

Het werk van alledag

De Zaatman, sterk, bekwaam

De stroom droeg trots zijn schepen

De schepen trots zijn faam

Tonnenmaatse schepen

Met namen gedoopt

Te water gegaan

Ze varen langs ons rijk verleden

Enkel de stroom kent nog hun naam

En een roerloze getuige

De laatste torenkraan

Patrick Verdonck

Zin - Zen - Zijn

Denken Wijsgeer zoekt de weg Naar waarheid en het leven Hij denkt: nog even Zen Leven is lijden Langs het pad van verlichting Komt de verlossing Meditatie Ik kijk en luister Beleef de wereld, omhels... Alles wat er is Mantra Dit is hier, nu, zo Bedek het met je denken en blijf hier, nu, zo	Yin en Yang Desalniettemin Zo dacht zij over 't leven Vind ik toch geen zin Boeddha Stil onder een boom Verlicht de rust, hier en nu De pijn van het zijn Nirwana Rimpels op de ruis Van verre sterrenstelsels Daarin kom ik thuis Reset Dit zien en horen Wordt kijken en luisteren Verlicht ontwaken

Bomen in mijn tuin Vertakt in het verleden Grijpen naar de tijd

我花園裡的樹 分支到過去 抓緊時間

 

foto: ©2024-Marleen Van Hove-All Rights Reserved

https://marleenvanhove.com/

haiku: ©Eric van Britsom en Google Translate

https://tadorna.jouwweb.nl/

Efemeride

EFEMERIDE Het lange trage licht uit lage luchten omsluiert els en wilg met grijze nevelslierten. Het kloppende hart van de zee stuwt vruchtbaar zijn vloed tussen dijken en oevers, over schorren en slikken en bij drempels van dorpen. Rijen populieren, onverstoorbaar overeind, fluisteren zacht een afscheid naar het wuivende riet. In een laatste rode gloed versmelten land en licht tot donkere poldergrond.

EPHEMERIDES La basse lumière Longue et lente, Voile saules et aulnes D’opaques guirlandes. La mer trop lointaine Fait vibrer son coeur Dans les veines des rivières. Le flot de ses fruits Féconde les berges, Embrasse les digues, Pour enfin s’arrêter Aux villages bercés. Les feuillages frissonnants Des peupliers bien dressés Dans le ciel, alignés, Murmurent un adieu Aux roseaux en hommage. Un dernier éclat Du soleil, rouge-fondant Avale la boue et Le bois flamboyant.

's Morgens

's Morgens bloeit de zee Stralend open in de dag De zon zalft mijn ziel

Stadswandeling

STADSGEZICHT

Pleinen vol mystiek

De stad heeft veel gezichten

Leeft met lichaamstaal

STADSWANDELING

Ik kom nog wel eens meer
Op die verlaten plaatsen
Waar ik ooit heb geleefd
In goed gezelschap,
Ik neem altijd mezelf mee.

De oude stad, verstilde pleinen
Langs kaden en het water
Dwaalt vaag verleden
En schemer door de straten.

De gevels zijn van steen
Met wallen onder d’ ogen
Hun stemmen sterven uit
Alleen de weemoed kom ik tegen

Die klampt mij aan,
wijkt niet meer van mijn zij
Verveelt mij met een oud verhaal
Dat stilaan uitgerafeld, schichtig
Wortel schiet tussen de tegels.

Daken lekken nostalgie
Met onkruid in de goten,
Een hart ooit uitgestort
Kleeft nu als kauwgom, taai
Weerbarstig aan de stoepen.

De waarheid is niet waterdicht
Herinnering: verzinsel
Bewoners van de buurt
Gebleekt en grijs,
Verweerde hersenschimmen.